Η Ελλάδα ως πολιτισμική υπερδύναμη. Η Ιστορία και ο πολιτισμός ως εργαλεία άσκησης πολιτικής και διπλωματίας

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ - ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

«Η ΕΛΛΑΔΑ δεν είναι πληθυσμιακά μεγάλη δύναμη. Δεν είναι στρατιωτική και δυστυχώς τώρα πλέον δεν είναι και οικονομική. Η Ελλάδα είναι όμως μια πολιτιστική υπερδύναμη. Και αυτό δεν το εκμεταλλεύεται διαχρονικά η ελληνική πολιτεία. Μέσω αυτής η Ελλάδα μπορεί να αποκτήσει μια “ήπια ισχύ” για να τη μετουσιώσει στη συνέχεια σε μια αποτελεσματική πολιτική. Με τον τρόπο αυτό θα απαντήσουμε στη θεωρία του δόγματος του “στρατηγικού βάθους” του Τούρκου υπουργού Εξωτερικών Α. Νταβούτογλου, στην οποία κυριαρχούν δύο στοιχεία: η Ιστορία και ο πολιτισμός. Οι Οθωμανοί διαχρονικά περισσότερο κατανάλωσαν παρά παρήγαγαν πολιτισμό. Και τώρα προσπαθούν από τη μια να αναδείξουν τα ανύπαρκτα δικά τους επιτεύγματα και από την άλλη όπου μπορούν να εξαλείφουν τις δικές τους σκοτεινές πτυχές»...

Πρόκειται για μέρος της διάλεξης του Σάββα Καλεντερίδη, αντισυνταγματάρχη ε.α. ,στην κατάμεστη αίθουσα του Φιλολογικού Συλλόγου «Παρνασσός» , όπου με τις εκδόσεις Ινφογνώμων παρουσίασε ένα οδοιπορικό στις «Αλησμόνητες πατρίδες», με θέμα «Η Ελλάδα ως πολιτισμική υπερδύναμη. Η Ιστορία και ο πολιτισμός ως εργαλεία άσκησης πολιτικής και διπλωματίας». Το Δ.Σ. του ιστορικού συλλόγου «Παρνασσός» τον τίμησε με την ανώτατη διάκριση για το εθνικό του έργο, τον «Χρυσό Ηνίοχο».

Ποιος είναι ο Σάββας Καλεντερίδης

Ο Σάββας Καλεντερίδης γεννήθηκε στη Βέργη Σερρών το 1960. Το 1977 εισήλθε στη Στρατιωτική Σχολή Ευελπίδων, από την οποία αποφοίτησε το 1981, ως ανθυπίλαρχος. Υπηρέτησε σε διάφορες μονάδες των τεθωρακισμένων και των καταδρομών και σε κρίσιμες θέσεις στο εξωτερικό.Το Μάρτιο του 2000, ενώ φοιτούσε στην Ανωτάτη Σχολή Πολέμου, παραιτήθηκε από τις τάξεις του Ελληνικού Στρατού, με το βαθμό του αντισυνταγματάρχη. Από το φθινόπωρο του 2000 ίδρυσε και διευθύνει τον εκδοτικό οίκο Ινφο-Γνώμων. Με το ψευδώνυμο Κώστας Νικοπολίδης μετέφρασε από τα τουρκικά και επιμελήθηκε την έκδοση του βιβλίου "Κράτος συμμορία", Εκδόσεις Τουρίκη, ενώ μετέφρασε από τα τουρκικά και την "Έκθεση Σουσουρλούκ", που συμπεριλήφθηκε στο ομώνυμο βιβλίο των Εκδόσεων Α.Α. Λιβάνη. Σε συνεργασία με το ίδρυμα "Φίλοι Λαογραφικού Μουσείου Μέλπως Μερλιέ" συμμετείχε και προλόγισε την έκδοση του διπλού CD "Τραγούδια του Πόντου, Ηχογραφήσεις του 1930" και του CD "Τραγούδια από τις παράλιες πόλεις του Πόντου και της Μικράς Ασίας". Επιμελήθηκε επίσης της έκδοσης του δίτομου έργου "Ανάλυση της τουρκικής εξωτερικής πολιτικής, Μύθος και πραγματικότητα", του βιβλίου "Οι μειονότητες στην Τουρκία" και των ιστορικών ταξιδιωτικών οδηγών "Κάτω Ιταλία - Μεγάλη Ελλάδα", "Σικελία", "Ρόδος - Σύμη - Καστελόριζο - Καρία - Λυκία", "Χίος - Σμύρνη", "Βουλγαρία - Ανατολική Ρωμυλία", "Καππαδοκία - Κεντρική Ανατολία" και "Κωνσταντινούπολη - Μαρμαράς". Έγραψε τους ιστορικούς ταξιδιωτικούς οδηγούς "Κοζάνη, στην αγκαλιά των βουνών", "Ιωνία, Σάμος - Έφεσος - Μίλητος - Πριήνη", "Δυτικός Πόντος, Βιθυνία - Παφλαγονία" και "Ανατολικός Πόντος, Κοτύωρα - Κερασούντα - Τραπεζούντα - Αργυρούπολη - Καρς". Αναλύσεις και άρθρα του Σάββα Καλεντερίδη, με κύριο θέμα την Τουρκία και άλλα περιφερειακά ζητήματα, έχουν δημοσιευθεί στις εφημερίδες "Κυριακάκτικη Ελευθεροτυπία" και "Παρόν" και στα περιοδικά "Άμυνα και διπλωματία", "Απόρρητο Δελτίο" και "Διπλωματία".

Η Ίμβρος χθες και σήμερα.

Φάνης Μαλκίδης


Μέρος της ομιλίας στην παρουσίαση του βιβλίου του Γ. Λεκάκη για την Ίμβρο.

Η τριχοτόμηση της Θράκης, επισφραγίστηκε στη Λωζάννη, όπου στις 30 Ιανουαρίου 1923 υπεγράφη (και) η Ελληνοτουρκική σύμβαση και το πρωτόκολλο «περί ανταλλαγής των ελληνικών και τουρκικών πληθυσμών». Σύμφωνα με το πρώτο άρθρο του πρωτοκόλλου από 1ης Μαΐου 1923, θα γινόταν υποχρεωτική ανταλλαγή των χριστιανών Τούρκων υπηκόων με τους μουσουλμάνους Ελληνικής υπηκοότητας ενώ εξαιρέθηκαν οι μουσουλμανικές μειονότητες της Θράκης και οι Έλληνες της Κωνσταντινούπολης, της Ίμβρου και της Τενέδου. Για τις Θρακικές Σποράδες υπήρξε πρόνοια από τη Συνθήκη της Λωζάννης για αυτονομία (άρθρο 14), η οποία όμως δεν εφαρμόστηκε ποτέ.

Την επαύριον της Συνθήκης η ελληνική μειονότητα στην Ίμβρο, Τένεδο και Κωσταντινούπολη, «τελεί υπό διωγμόν». Η Τουρκία απαγορεύει στους Έλληνες την άσκηση 30 επαγγελμάτων μεταξύ αυτών του πλανόδιου πωλητού, του θυρωρού, του κουρέα, του σερβιτόρου, του μουσικού, του φωτογράφου και μεταγενέστερα με άλλους νόμους απαγορεύθηκαν, αυτά του ιατρού, του ασφαλιστού, όπως και η δυνατότητα της εκμίσθωσης δωματίου. Το 1934 με το νόμο 2596 απαγορεύεται στους Έλληνες κληρικούς να φορούν ράσα εκτός της εκκλησίας και το ίδιο έτος υποχρεώνονται οι Έλληνες να τουρκοποιήσουν τα ονόματά τους. Το 1935 εκδίδεται ο νόμος 2762 περί βακουφίων ,η διοίκηση των μειονοτικών σχολών και των ευαγών ιδρυμάτων ανατίθεται στον «μοναδικό επίτροπο» που διορίζεται από τις τουρκικές αρχές. Aκόμη αυτά τα ιδρύματα αναγκάστηκαν να υποβάλλουν δηλώσεις με τα περιουσιακά τους στοιχεία, που έμεινε γνωστό ως «δηλωτικό του 1936» και το 1939 οι μειονοτικοί αθλητικοί σύλλογοι υποχρεώνονται να ενωθούν με τουρκικούς. Στην Ίμβρο απαγορεύεται η κτηνοτροφία και η αλιεία στο νησί το οποίο μετατρέπεται σε ανοιχτή φυλακή. Οι Έλληνες εξαναγκάζονται σε φυγή η οποία κορυφώνεται σε διάφορες περιόδους, όπως σ΄ αυτήν της επιβολής του φόρου περιουσίας (varlik vergisi) το 1942, ο οποίος προετοίμασε το 1955 και το 1964. Μέσα σε δύο μήνες από την επιβολή του νόμου ( Δεκέμβριος 1942 - Ιανουάριος 1943), είχαν αλλάξει χέρια χιλιάδες ακίνητα, τα έσοδα μέσα σε δύο μήνες ήταν 221 εκατομμύρια λίρες, όταν από το φόρο για τα αγροτικά προϊόντα την περίοδο 1944-1948 για όλη την τουρκική επικράτεια ήταν 229 εκατομμύρια λίρες. .Όλα τα έσοδα από το φόρο εναντίον των Ελλήνων κατατέθηκαν στην κρατική αγροτική Τράπεζα (Ζιράτ), η οποία λειτουργεί από το Φεβρουάριο του 2009, στη Θράκη.

Έτσι η Ίμβρος όπως και η Τένεδος ερήμωσε από τους Έλληνες, αν και πολλοί εντός και εκτός Τουρκίας ρωτούν υποκριτικά το γιατί. Βεβαίως τα τελευταία χρόνια παρατηρείται μία τάση επιστροφής με την επισκευή των οικιών των Ιμβρίων, οι οποίοι ωστόσο αντιμετωπίζουν σημαντικά προβλήματα και εμπόδια σχετικά με το ιδιοκτησιακό, καθώς και σε οτιδήποτε σχετίζεται με την ολοκληρωμένη επανεγκατάστασή τους. Πέρα το συναισθηματισμό, το ζήτημα των Θρακικών Σποράδων, της Ίμβρου και της Τενέδου οφείλουμε να το θέσουμε στη πραγματική του διάστασή του. Δηλαδή πως ένας ακόμη ελληνικός τόπος εγκαταλείφθηκε μετά από ένα οργανωμένο σχέδιο εκδίωξης των Ελλήνων. Κάθε άλλη προσέγγιση δηλώνει άγνοια και πολλές φορές και σκοπιμότητα.
--
Ανάρτηση Από τον/την MALKIDIS στο ΜΑΛΚΙΔΗΣ τη 3/16/2011 11:06:00 μμ

Διεθνές Ετος Δασών - Περπατώ εις το δάσος

Το 2011 έχει κηρυχθεί από τη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών Διεθνές Έτος Δασών.

Τα δάση προσφέρουν καταφύγιο. Αποτελούν πηγή τροφίμων, φαρμάκων και καθαρού νερού. Και παρέχουν ένα ευρύ φάσμα περιβαλλοντικών υπηρεσιών, συμπεριλαμβανομένης της διατήρησης της βιοποικιλότητας, την υδροδότηση, τη δέσμευση του άνθρακα, τον έλεγχο των πλημμυρών, καθώς και την προστασία από τη διάβρωση του εδάφους και της απερήμωσης. Παίζουν σημαντικό ρόλο στη διατήρηση ενός σταθερού κλίματος του πλανήτη και το περιβάλλον. Τα δάση είναι ζωτικής σημασίας για την επιβίωση και την ευημερία των ανθρώπων παντού, σε 7 δισεκατομμύρια ανθρώπους.

Εκτιμάται ότι 1,6 δισεκατομμύρια άνθρωποι-συμπεριλαμβανομένων περισσότερων από 2.000 γηγενείς πολιτισμούς-εξαρτώνται από τα δάση για τον βιοπορισμό τους. Εκτός από την τροφή και στέγη, τα δάση προσφέρουν ένα ευρύ φάσμα των εμπορεύσιμων ξύλου και προϊόντων nonwood, όπως ξυλεία, καυσόξυλα, φρούτα, ξηρούς καρπούς, και φαρμακευτικών φυτών. Το 2004, τα δασικά προϊόντα αντιπροσώπευαν περίπου το 3,7% του διεθνούς εμπορίου βασικών προϊόντων. Τα δάση είναι από τα πιο παραγωγικά χερσαία οικοσυστήματα.

Η ευρεία ποικιλία τύπων δάσους-σε τροπικές, υποτροπικές, μεσογειακό, εύκρατο, και ψυχρές περιοχές-από κοινού αντιπροσωπεύουν τα δύο τρίτα του συνόλου των χερσαίων οικοπεριφερειών. Εκατομμύρια είδη φυτών, ζώων και εντόμων: περίπου το 80% της βιοποικιλότητας του πλανήτη ΄΄κατοικούν΄΄ στα δάση. Τα τροπικά δάση είναι ιδιαίτερα πλούσια σε είδη. Αν και καλύπτουν μόνο το 10% της συνολικής γήινης επιφάνειας, είναι κατ 'οίκον σε σημαντικά μεγαλύτερο από το 60% όλων των χερσαίων και του γλυκού νερού της βιοποικιλότητας.

Τα δάση παίζουν ζωτικό ρόλο στον παγκόσμιο κύκλο του άνθρακα: λειτουργούν ως αποθήκες άνθρακα, απορροφώντας τα αέρια του θερμοκηπίου και την πρόληψη της απελευθέρωσής τους στην ατμόσφαιρα. Σε παγκόσμια κλίμακα, τα δασικά οικοσυστήματα εκτιμάται ότι περιέχουν περίπου 80% πάνω από το έδαφος και το 40% των κάτω-εδάφους γήινου διοξειδίου του άνθρακα.

Η διατήρηση των δασικών οικοσυστημάτων μπορεί να βοηθήσει στην αύξηση της προσαρμοστικότητας μας στην κλιματική αλλαγή. Οι προστατευόμενες περιοχές (όπως βιόσφαιρας και τα εθνικά πάρκα) θεωρείται μία από τις πιο αποτελεσματικές και οικονομικά αποδοτικές λύσεις για τη διατήρηση των δασών.

Σε όλο τον κόσμο διοργανώνονται διάφορες εκδηλώσεις, όπως ημερίδες, εκδόσεις, επισκέψεις σε εθνικούς δρυμούς, διαγωνισμοί φωτογραφίας, εκθέσεις, περιβαλλοντικά παιχνίδια.Το Παγκόσμιο έτος για τα δάση είναι μια ευκαιρία να ευαισθητοποιηθούν τα παιδιά για την αξία των δασών και τους κινδύνους που τα απειλούν.

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ

Ο Σύλλογος Γονέων και Φίλων του τμήματος ιστιοπλοίας του Ναυτικού Ομίλου Σύρου <<Η Γλαύκη>> , συμμετέχει στο διεθνές έτος δάσους με την προβολή της ταινίας <<Περπατώ εις το δάσος>> την Κυριακή 03 Απριλίου και ώρα 11.30 στον κινηματογράφο ΠΑΛΛΑΣ.
Τιμή εισιτηρίου 10 ευρώ. Με την παραλαβή κάθε εισιτηρίου ο σύλλογος προσφέρει 5 λαχνούς για την κλήρωση της 28 Μαίου 2011(δώρο ένα laptop).

Το έργο απευθύνεται σε μικρούς και μεγάλους με ιδιαίτερο, έξυπνο χιούμορ, όπου οι αναμνήσεις από πολλά γνωστά παραμύθια (Κοκκινοσκουφίτσα, Σταχτοπούτα, Χιονάτη, Κοντορεβιθούλης κ.α.) διασταυρώνονται, συνδυάζονται, περιπλέκονται και φτιάχνουν την περιπετειώδη διαδρομή μιας αλλόκοτης ηρωίδας. Ένα μυητικό ταξίδι είναι, λοιπόν, το «Περπατώ εις το δάσος» της Σοφίας Μιχαηλίδου, είναι η πορεία ενός παιδιού, δηλαδή του καθενός από μας, στη ζωή, για να ανακαλύψει τον εαυτό του και τους άλλους και να ταξιδέψει στον κόσμο...Πρόκειται για τη θεατρική παραγωγή του θεατρικού εργαστηρίου Ν. Ορεστάδας ΔΙΟΝΥΣΟΣ , σε σκηνοθεσία και χορογραφίες του Άκη Τσονίδη, σκηνικά και κοστούμια Νίκος Πατούνας, μουσική Κώστα Βόμβολου. Παίζουν: Χρήστος Βενετίδης, Φωτεινή Γεωργιτσοπούλου, Σοφία Δημούδη, Ξανθή Εμμανουηλίδου, Μαργαρίτα Κεφαλά, Γιώτα Κυρμάνη, Χρυσή Λυμπερίδου, Κώστας Μερετάκης, Σαράντης Σαραντίδης, Αλεξάνδρα Τουλούμπα, Τόλης Τσακιρίδης.

Υ.Γ. Ο σύλλογος <<Γλαύκη>> ευχαριστεί το Σύλλογο Βορειοελλαδιτών Σύρου για την παραχώρηση της ταινίας και την υποστήριξη της εκδήλωσης.

Η γυναίκα στον Πόντο

Εισήγηση στο «Ανοιχτό Πανεπιστήμιο» του Δήμου Ασπροπύργου. Ασπρόπυργος Αττικής Δεκέμβριος 2009 από το Θεοφάνη Μαλκίδη

     Οι διωγμοί των Ελλήνων, οι οποίοι μέσα εξελίχθηκαν σε γενοκτονία, αποτέλεσαν μία από τις τραγικότερες σελίδες της ζωής του Ελληνισμού. Η απώλεια 1.000.000 Ελλήνων, και η προσφυγιά 1.200.000 είναι ο απολογισμός. Τα εκατοντάδες χιλιάδες θύματα του μαζικού εγκλήματος, μαζί με τα ορφανά που δημιούργησε, αποτέλεσαν τις σημαντικότερες πληγές στην κοινωνική ζωή του Ελληνισμού. Ιδιαίτερη θέση σ΄ αυτήν την περίοδο κρατούν οι γυναίκες και τα παιδιά, τα οποία αποτέλεσαν αφενός συγκεκριμένο στόχο του προμελετημένου εγκλήματος, λόγω του ειδικού τους βάρους στην κοινωνία και την οικογένεια, αφετέρου ήταν αποδέκτες όλων των επιπτώσεων της γενοκτονίας (χηρεία, προσφυγιά, βιασμός, ορφάνια, ψυχολογικά προβλήματα κ.ά).

     Μετά τη δολοφονία των ανδρών, οι γυναίκες απετέλεσαν το κομμάτι εκείνο του πληθυσμού, πάνω στο οποίο κάθε χτύπημα θα επέφερε σημαντικό πλήγμα συνολικά στον Ελληνισμό. Η γυναίκα είναι η πηγή της ζωής, κάθε δολοφονία στερούσε από τον Ελληνισμό τη βιολογική του συνέχεια. Όπου δεν μπορούσε να γίνει αυτό, υπήρχε ο βιασμός και η μητρότητα και η οικογένεια, οι καρποί δηλαδή της αγάπης, του έρωτα, των πιο ωραίων ανθρώπινων συναισθημάτων, μετατρεπόταν σε ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη, σε υπενθύμιση του εγκλήματος για την υπόλοιπη ζωή. Παράλληλα υπήρχε ο βιασμός των εγκύων και μετέπειτα η δολοφονία μητέρας και εμβρύου.

     Μέσα από τους βιασμούς και τις αρπαγές επιδιώχθηκε η ταπείνωση, ο εξευτελισμός και η ατίμωση ολόκληρης της ομάδας, έγινε προσπάθεια να την τρομοκρατήσουν με απώτερο στόχο να εμποδίσουν μια πολιτισμένη και οικογενειακή οργάνωση της κοινωνίας του Ελληνισμού. Έτσι στόχος γίνεται η οικογένεια ως θεμέλιο της κοινωνικής οργάνωσης αλλά και ως πυρήνας της βιολογικής συνέχειας της ελληνικής εθνικής ομάδας. Χωρίς οικογένεια και γυναίκα δεν υπάρχει εθνική συνέχεια, δεν υπάρχει έθνος.

     Επίσης, σημειώθηκε ο εγκλεισμός χιλιάδων γυναικών σε τουρκικά σπίτια. Άλλες γυναίκες προτίμησαν να πέσουν μαζί με τα παιδιά τους, κατά το πρότυπο του Ζαλόγγου το Δεκέμβριο του 1803, σε γκρεμούς για να μην πιαστούν, ενώ άλλες αναγκάστηκαν να παραδώσουν στους Έλληνες αντάρτες, ειδικά στον Πόντο τα βρέφη τους ώστε το κλάμα τους να μη τους προδώσει στους διώκτες τους. (Σάντα).

     Παράλληλα υπήρξε μία ομάδα γυναικών και παιδιών η οποία έχασε τη θρησκευτική και εθνική της ταυτότητα και οδηγήθηκε για πάντα στο σκοτάδι της άγνοιας της καταγωγής και της προέλευσης.

     Στις περισσότερες από αυτές τις γυναίκες και τα παιδιά, είχαν κλονισμό της ψυχικής τους υγείας, αφού επέζησαν των βιαιοτήτων και των σφαγών εκδηλώνονταν αργότερα το σύνδρομο και η ενοχή του διασωθέντα. Η σκέψη τους και η μνήμη τους σταμάτησε στα γεγονότα των διωγμών και των σφαγών, ανέπτυξαν ένα ιδιαίτερο ψυχισμό.

     Είναι γεγονός ότι παράλληλα με τη Γενοκτονία, τελέσθηκε και μια Γυναικοκτονία και μία Παιδοκτονία. Η εφαρμογή μιας πολιτικής μαζικής βίας ενάντια στις γυναίκες και τα παιδιά, αποτέλεσε ειδική παράμετρο του μαζικού εγκλήματος και συνιστά την ουσία του αδικήματος της γενοκτονίας, σύμφωνα με τη σχετική σύμβαση του ΟΗΕ.

     Η δολοφονία των γυναικών και παιδιών έχει μεγάλο ενδιαφέρον και για μας αποτελεί μία άγνωστη παράμετρο της Γενοκτονίας των Ελλήνων από τους Τούρκους, την οποία οφείλουμε να αναδείξουμε ακόμη περισσότερο τα επόμενα χρόνια. Το ζήτημα έχει συνέχεια και μάλιστα με ολοένα και περισσότερα στοιχεία.

*Φάνης Μαλκίδης, Διδάκτωρ Κοινωνικών Επιστημών του  Δ.Π.Θ.

Μεγάλο αφιέρωμα στον Ευγένιο Ευγενίδη

Ιδρυμα Ευγένιου Ευγενίδου

Τον ιδρυτή του ιδρύματος θα τιμήσει ο Σύλλογος Βορειοελλαδιτών Σύρου σε μία εκδήλωση που διοργανώνεται από κοινού με τη τη  Σχολή Εμπορικού Ναυτικού, το Λιμεναρχείο Σύρου , το Ναυτικό Ομιλο Σύρου και κατά πάσαν πιθανότητα και  του Πολεμικού Ναυτικού (και λέω κατα πάσαν πιθανότητα διότι δεν έχει φθάσει ακόμη η επιστολή μας στο αρμόδιο γραφείο του Γ.Ε.Ν.). Ο μεγάλος ευργέτης γεννήθηκε στις 22 Δεκεμβρίου του 1882 στο Διδιμότειχο.

Ο πατέρας του ήταν ανώτατος δικαστικός και φρόντισε να λάβει ο γιος του καλή αγωγή, εμπνέοντας ταυτόχρονα σ' αυτόν από μικρή ηλικία τα βασικά στοιχεία μιας ευρείας ανθρωπιστικής μόρφωσης. Μετά την ολοκλήρωση της βασικής του εκπαίδευσης ο Ευγένιος Ευγενίδης μετέβη στην Κωνσταντινούπολη και ενεγράφη στο αμερικάνικο  Robert College όπου "συνεπλήρωσε τα εφόδια με τα οποία ενισχύθη η οξεία ευφυΐα του και πολυσύνθετος προσωπικότης".

     Γράφει ο Σπύρος Μελάς το 1954 στην «Εστία» για τον Ευγένιο Ευγενίδη: «Από τα θρανία της Ροβερτείον Σχολής όπου εμαθήτευσε πρωτεύων, μου εξομολογήθη κάποτε ,όταν τον πρωτογνώρισα ως γενικόν πρόξενο της Φιλανδίας στην έπαυλη της Γλυφάδας, ότι ονειροπολούσε να κερδίσει άφθονο χρήμα, όχι μόνο για τον εαυτό του, αλλά για να μπορεί να φαίνεται χρήσιμος και στους άλλους. Το έκανε σαν αληθινός χριστιανός και πατριώτης, αθόρυβα, μυστικά. Ενέδιδε σε όσες αιτήσεις αφορούσαν σε πράγματα που θεωρούσε ωφέλιμα στο σύνολο... Επλήρωνε εκδόσεις, εχρηματοδοτούσε αποστολές, έδινε υποτροφίες, διευκόλυνε ταξίδια... είχε ολόκληρο κατάλογο πτωχών που εβοηθούσε και άρχιζε από αυτούς την πληρωμή των μηνιαίων του υποχρεώσεων».

Η εκδήλωση θα περιλαμβάνει
1. Αφιέρωμα στο μεγάλο ευεργέτη.
2. Διασυλλογικό αγώνα ιστιοπλοίας και αθλοθέτηση κυπέλλου ΄΄Ευγένιος Ευγενίδης΄΄
3. Καλλιτεχνική βραδιά με τραγούδια της θάλασσας.

(Από τέτοια πρότυπα έχει ανάγκη η πατρίδα μας....) 

Το τελευταίο καρναβάλι της Σύρου - Το Κομιτάτο του 1928

     Πολλές πόλεις στην πατρίδα μας έχουν καθιερώσει το δικό τους καρναβάλι και έχουν αποκτήσει φανατικούς φίλους , που κάθε χρόνο φορούν την καινούρια τους στολή και παρελαύνουν μαζί με το βασιλιά καρνάβαλο στους δρόμους , χαράσοντας τη δική τους πορεία στο χώρο και το χρόνο. Το καρναβάλι της Πάτρας και της Ξάνθης αλλά και άλλων λιγώτερο γνωστών προορισμών , αποτελεί πόλο έλξης ντόπιων και επισκεπτών , αφού διοργανώνονται αξιόλογες εκδηλώσεις που απογειώνουν το κέφι.

     Η Άνω Σύρος , εδώ και κάποιες δεκαετίες , ξεφαντώνει με το δικό της περίφημο καρναβάλι . Περιλαμβάνει την παρέλαση των μασκαράδων από την Πιάτσα αλλά και τα γραφικά σοκάκια της περιοχής και καταλήγει σε ένα ξέφρενο γλέντι. Οι επισκέπτες και οι ντόπιοι μασκαράδες , μικροί και μεγάλοι , ανεβασμένοι ακόμη και επάνω σε ταράτσες σπιτιών , μέσα σε μπαλκόνια και βεράντες λικνίζονται όλοι και διασκεδάζουν κάτω από τους ήχους που σκορπά ο βασιλιάς καρνάβαλος.

     Ομως τα παλαιότερα χρόνια το καρναβάλι γινότανε στην Ερμούπολη με επίκεντρο την πλατεία. Να τη γράφει η εφημερίδα ΘΑΡΡΟΣ της εποχής...

Το τελευταίο καρναβάλι της Σύρου


Το ''Κομιτάτο'' του 1928...

     Στα παλαιότερα χρόνια η Ερμούπολη ήταν από τις λίγες πόλεις της Ελλάδας στις οποίες , κατά την περίοδο της αποκριάς , οργανώνονταν καρναβάλι σαν δημόσιο θέαμα για τη ψυχαγωγία του κόσμου. Το καρναβάλι της Ερμούπολης το έλεγαν ''κομιτάτο'', που σημαίνει επιτροπή. Το Συριανό καρναβάλι γινότανε την προτελευταία ή την τελευταία Κυριακή της αποκριάς, με επίκεντρο την πλατεία . Υστερα από μία διαδρομή από το Ηρώον , δια μέσου του συγκεντρωμένου στους δρόμους κόσμου , οι διάφορες σατυρικές ομάδες με άρματα ή και ομάδες πεζών ή και μεμονωμένων περνούσαν κοντοστέκοντας μπροστά στην επιτροπή που βρισκόταν στις σκάλες του Δημαρχείου για να βραβεύσει την καλύτερη συμμετοχή.

     Δεν ήταν όμως μόνο το κομιτάτο που ψυχαγωγούσε τους Ερμουπολίτες. Σ΄όλη τη διάρκεια , πυκνοί όμιλοι μεταμφιεσμένων (μασκαράδες) περιφέρονταν στις συνοικίες, στα συγγενικά σπίτια και βέβαια το απαραίτητο πέρασμα από την πλατεία όπου γινόταν ''του κουτρούλη το πανηγύρι''. Ολος ο κόσμος ήταν εφοδιασμένος με σακούλες χαρτοπόλεμο και κερένια αυγά γεμάτα χαρτοπόλεμο που προμηθεύονταν από τους πωλητές που ήταν παρατεταγμένοι στην πλατεία. Τα πετούσαν σε γνωστούς και αγνώστους και κυρίως σε τρυφερές υπάρξεις ενώ οι πιο τολμηρές από αυτές ανταπέδιδαν προς το ''ισχυρό φύλο'' . Η χρήση του χαρτοπόλεμου έπαιρνε τέτοια έκταση ώστε το δάπεδο της πλατείας να καλύπτεται από ένα χάρτινο χαλί. Παράλληλα σ΄ όλη τη διάρκεια της αποκριάς και ιδίως τα Σαββατοκύριακα γινόντουσαν χοροεσπερίδες στη Λέσχη υπέρ φιλανθρωπικών ιδρυμάτων , ενώ στις λαικές συνοικίες έδιναν κι έπαιρναν τα νεανικά πάρτυ τα περίφημα ''μπουγιουρούμ'' .

     Ο Γιάννης Σαμοθράκης , τακτικός συνεργάτης της εφημερίδας ΘΑΡΡΟΣ γράφει για το τελευταίο κομιτάτο : 19 Φεβρουαρίου 1928 ''.....Η εκκίνηση του κομιτάτου γινόταν από την πλατεία Ηρώων την δευτέραν και ημίσειαν ώραν δια μέσου της οδού Ποσειδωνίας. Προ της επιτροπής παρήλασαν 23 άρματα, άμαξες και λοιπές παραστάσεις μεταμφιεσμένων. Η όλη παράταξη διήλθε τρεις φορές μπροστά από την εξέδρα της επιτροπής . Η σειρά των βραβείων ήταν:
1ον βραβείον δρχ. 7.000 στην παράσταση της αρπαγής της Ελένης και την μεταφορά της στην Τροίαν.
2ον βραβείον δρχ. 5.000 στην παράσταση αραβικών ηθών , την οποίαν με επιτυχία υποδύθηκαν οι άνθρωποι του ιπποδρομίου με τα γυμνασμένα τους ζώα...(σημ. του συντάκτη: την εποχή εκείνη έδινε παραστάσεις στην πλατεία πίσω από την Κοίμηση (αλάνα) ένα μεγάλο ιταλικό ιππόδρομο).
3ον βραβείον δρχ. 3.000 στην παράσταση ''Κυριακή Αργία'' στην Ελλάδα και την Αγγλία. Η παράσταση αυτή ήταν η εξυπνότερη όλου του κομιτάτου και έκανε μεγάλη εντύπωσιη η σύγκριση μεταξύ των Αγγλων οι οποίοι διέρχονται την Κυριακήν , αφιερώνοντας αυτήν για την ανάγνωση της Αγίας Γραφής και των Ελλήνων , οι οποίοι αφιερώνουν όλη την ώραν προς λατρεία του Βάκχου. Συνολικά έντεκα βραβεία απένειμε η επιτροπή, κρίνοντας αμερόληπτα με τέτοιο τρόπον ώστε κανείς να μην εγερθή κατ΄ αυτής....''

" Γλέντα λοιπόν Αποκρηά μασκαρεμένη χώρα
που ένα μόνο έμαθες στα φανερά να κλέβεις
Να γίνεσαι ρεντίκολο κάθε στιγμή και ώρα
που όλα τα μασκάρεψες κι όλα τα μασκαρεύεις
Εξω λοιπόν οι λύπες, έξω κακή καρδιά
και πάλι Καρναβάλι ανοίγει βρε παιδιά. "

Γ. Σουρής

Μπούγιουρουμ = ορίστε, περάστε. [buyurum = προστακτική του ρ. buyurmak (= διευθύνω, εξουσιάζω) που ακούγεται όταν καλούμε κάποιον στο τραπέζι για να φάει]

Η εκπαίδευση των Σχολών του Εμπορικού Ναυτικού με το ΄΄Ευγένιος Ευγενίδης΄΄

(αποσπάσματα από απομαγνητοφωνημένη συνέντευξη του Α. Πατρινού, κυβερνήτη του ιστιοφόρου κατά την περίοδο χρήσης του ως εκπαιδευτικού για τους δοκίμους των σχολών του Εμπορικού Ναυτικού)

Είχα μια στιγμή, μια στιγμή, θυμάμαι, μια μπουνάτσα, των 3-4 μποφόρ, (τώρα για τα ιστιοπλοϊκά 3-4 μποφόρ δεν είναι τίποτα). Κάναμε εκπαιδευτικούς πλόες, δεκαπενθήμερους, εικοσαήμερους. Κάθε είκοσι μέρες αλλάζαμε γκρουπ (εννοώ σχολή). Έμπαινε η μια σχολή, έβγαινε η άλλη και ήταν προς το τέλος του καλοκαιριού, θυμάμαι, τέλος καλοκαιριού, πρέπει να' τανε, Σε πτέμβριος, πριν αρχίσουν τα σχολεία. Είχαμε πάρειον ανήφορο, είχαμε ένα ταξίδι Δωδεκάνησα-Κυκλάδες. Είχαμε πάει γύρω-γύρω, Δωδεκάνησα και ανεβαίναμε τώρα για Κυκλάδες, Πειραιά. Αυτός ο κύκλος να' ταν 15 ημερών, θυμάμαι, κάπου εκεί.

Μόλις περάσαμε την Οφοιδούσα (η Οφοιδούσα είναι το νοτιοδυτικό μέρος της Αστυπάλαιας), ανεβαίνοντας, βγάζει ένα βοριά- ΒΒΔ εξάρι, μετά εφτάρι, ανεβάζαμε πανιά, δώστου κατεβάζαμε πανιά... Γιατί όσο βλέπαμε αέρα, βάλε πανιά. Ήρθε κάποια στιγ μή και έχουμε βάλει 3 ράντες, 5 φλόκους, και πιάνει ένα εννιάρι, 10-9-10 μποφόρ και είχαμε σχεδόν πλαγιοδρομία, αν όχι 90 μοίρες, στις 80-70 μοίρες, όλα τα πανιά, πώς να τα κατεβάσουμε κάτω; Εν τω μεταξύ έπρεπε να φτάσουμε στη Νιό. Η Νιό είναι 82 μίλια από εκεί, ήταν και ο Τσάλλης μέσα τότε, τελευταίο του ταξίδι. Εγώ, κάποια στιγμή εκείνη την ώρα του λέω: "καπτάν Κώστα, κατεβάζουμε μερικούς φλόκους εκεί πέρα, να αντέξουν τα πανιά; Το σκάφος είναι παλιό". "Ξέρω 'γω;", μου λέει, "τι να κάνουμε τώρα που τα έχουμε ανεβάσει, τώρα έχουμε πάρει δρόμο", μου λέει, "τι να κάνουμε;".

..."Να ορτσάρουμε λίγο", του κάνω, "να κόψουμε λίγο το 'άδεια σμα' των πανιών;" Όταν λέμε «αδειάζω πανιά», πάει να πει μικραίνω τη γωνία πρόσκρουσης του αέρα, πάνω. Δηλαδή, αν δέχομαι όλο τον αέρα τον δέχομαι έτσι, από τη μάσκα λίγο, οπότε η ταχύτητα πέφτει.

Μεσημέριασε, όμως, και το απόγευμα 6 η ώρα θα σκοτείνιαζε, άστο τώρα, δεν βαριέσαι, θα δούμε τι θα κάνουμε, και προχωράμε. Εκεί κάναμε 4 ώρες και 10 λεπτά, το θυμάμαι, από την Οφοι δούσα μέχρι τη Νιό, 80 μίλια , 18.5-19 κόμβους την ώρα, να τρίζει ένα βαπόρι, να τρίζει ολόκληρο. Είχαμε μέσα, βέβαια, και χέρια πολλά, είχαμε τους μαθητάς. Οι μαθηταί λάμβαναν μέρος, δεν ήταν επιβάτες, έτσι; Όταν μπήκαμε πια μέσα στη Νιό, ήταν στο σούρουπο του. Λυσσομάναγε αλλά ορτσάραμε και μπήκαμε μέσα. "Να πάρουμε τα πανιά κάτω", μου λέει ο Τσάλλης. Το αγαπούσε πολύ το σκάφος. Τα πανιά του, το ταξίδι με τα πανιά, τρελαινόταν δηλαδή, τρελαινόταν. Και το σκάφος δεν έπαιρνε κλίση μεγάλη, παρά τη μεγάλη ιστιοφορία. Είχε βέβαια, 600 τόνους έρμα...

[...] Φτάσαμε άλλη μια φορά από τη Χίο, πάλι πλαγιοδρομία με 3 ράδες και 3 φλόκους. 15 κόμβους, 16, από τη Χίο, Καλόγεροι (το νησάκι που είναι στη μέση μέχρι την Άνδρο), μέχρι το Κάβο Ντόρο, 15 κόμβους, χαμός, να τρίζουν οι σκότες, να λέμε τώρα θα σπάσουν, αλλά, εντάξει το φοβάσαι, είναι παλιό σκάφος, έτσι δεν είναι; άντεξε. Όχι, έχω βγάλει καλές ταχύτητες, καλά ταξίδια έχω κάνει. Πολλές φορές κάποια σχοινιά σπάνε από τα ύψη, πρέπει να ανέβει κάποιος επάνω να τα δέσει τα πανιά, δεν είναι εύκολο... ...Στη Ρόδο πηγαίναμε μια φορά, και μετά την Κω προς Ρόδο είχαμε μισόπρυμα τον καιρό και να σπάσει κάτι ράντες από πάνω, κάτι βαρδάρια που τα λέμε, που κάνεις βαρδαζόρι, που λέμε. Να πηγαίνεις για βάρδια και να πηγαίνει το καράβι. Άμα είναι μισόπλευρος ο καιρός, το σκάφος κουνάει πολύ, άμα είναι μισόπρυμα, έτσι; δεν κυβερνιέται εύκολα, πρέπει να ανεβάσεις επάνω, τον κατάλληλο άνθρωπο. Είχα εγώ κάνα δυο καλούς, αδυνατούληδες και γερούς* πρέπει να είναι αδύνατος και σβέλτος τύπου Τσάλλη, δηλαδή...

[...] Και ο καημένος ανεβαίνει πάνω, βραδιάσαμε, πηγαίναμε για τη Ρόδο, ν' ανέβει απάνω, 40 μέτρα ε; Στους σταυρούς επάνω, με την καντιλίτσα, να το άλμπουρο, να μπορέσει να το αγκαλιάσει, να τα μπαγλαρώσει τα πανιά, που λένε, έτσι;

Όταν φτάσαμε πια στην Ρόδο είχε νυχτώσει πού να μπούμε μέσα... Είχε... πώς να το πούμε; Είχε θεριέψει ο καιρός, είχε ντουμανιάσει ο καιρός, που λέμε. Πάμε να μπούμε στο λιμάνι, δεν έμπαινες με τίποτα μες στη Ρόδο, πήγαμε από κάτω από το καινούριο λιμάνι και φουντάραμε νύχτα, 12 η ώρα πια. Φουντάραμε 4-5 κλειδιά, σε βάθος, εκεί πέρα έχει 40 οργιές βάθος, κατεβάσαμε τα κλειδιά. Κατεβάζοντας σκίστηκε το ένα, όχι τα πανιά, πώς να σου το πώ; τα μαντάρια του, τα μπλατσίνια, που τα δένεις. Όλα αυτά τα εξαρτήματα τα μπαγλαρώσαμε εκεί και φουντάραμε τρεις μέρες στα ράδα, και δεν μπορούσαμε να μπούμε στο λιμάνι. Λυσσομάναγε μες στη Ρόδο 8-9 μποφώρ, και δεν μπαίνεις με τίποτα στη Ρόδο. ...Και εγώ έμπαινα μέσα στο παλιό λιμάνι, έδενα στις κολόνες. Όλοι φώναζαν τότε: "που πας; τι κάνεις; πας να μπεις εκεί μέσα;" Έμπαινα πρΰμα με δυο άγκυρες πίσω, εκεί μπροστά, λίγο πιο δω από το Μανδράκι, αλλά άμα σε πιάσει εκεί ο καιρός και είναι έτσι φορτσάτος το αντιμάμαλο που κάνει μέσα δυναμώνει και ετοιμάζεται να σε βγάλει έξω, στο μώλο. Είναι φοβερό λιμάνι, παλιολί μανο...

[...] Πέσαμε δίπλα. Ε, βέβαια μετά ξαναπηγαίναμε στο Ναύσταθμο, από δω, από κει, για πετρέλαια παίρναμε από την Αμφιάλη εκεί απέναντι. Εγώ δεν ερχόμουν με ρυμουλκά εκεί μέσα, έχω κακή εμπειρία από τα ρυμουλκά, από τα φορτηγά. Όταν ο ρυμουλκιέρης δεν είναι καλός μπορεί να σου κάνει ζημιά, να σου χαλάσει τη μανούβρα, αλλά τώρα μέσα στο Ναύσταθμο να γίνω ρεζίλι, να με τραβάνε με ρυμουλκά. Δεν είναι εύκολο το ρυμουλκό; με ένα σκάφος που το κουμαντάρεις εσύ απ'έξω... τι να δεις στο ρυμουλκό; τράβα εδώ, τράβα εκεί, κάνε εδώ. Δεν είναι οι ρυμουλ καδόροι, όπως είναι στα μεγάλα λιμάνια και με τα κατάλληλα ρυμουλκά που έχουν τώρα οι ρυμουλκαδόροι... ...Εν πάση περιπτώσει, εγώ στο πλοίο πέρασα πάρα πολύ καλά. Αντιμετώπισα, δύσκολες στιγμές, πράγματι και φουρτούνες και έτσι και αλλιώς, η γέφυρα ξεσκέπαστη, με βροχή, αέρα, έπρεπε να ήσουν στην γέφυρα. Μας έριξε μια φορά δυο μέρες και δυο νύχτες γύρω γύρω από τη Σαμοθράκη, 50 άτομα, μέσα οι μαθητές με το πλήρωμα, 80 και 2 μέρες να βράζει ο καιρός και να γυρίζεις γύρω γύρω από τη Σαμοθράκη, γιατί η Σαμοθράκη έχει ψηλά βουνά, ο καιρός περνάει.

Κρεμάει συνεχεία, πας από δω, θα τον βρεις ανατολικό, πας από κει τον βλέπεις δυτικό, πας από δω ξερνάει... και κάνοντας βόλτες γύρω γύρω εκεί για να βρούμε να απαγγιάσουμε, δεν βρίσκαμε να απαγγιάσουμε πουθενά. Μποφόρια πράμα πολύ, πολύ, αναγκάστηκα να πάω προς Ίμβρο και Τένεδο. Εκεί απάγγιασα, και ήρθαν τα περιπολικά της Τουρκίας.

Πράγματι, εκείνη την ημέρα δεν μ'ενόχλησαν καθόλου, κατάλαβαν τι ήταντο σκάφος γιατί το ξεραν και αυτοί. Το μόνο που μου είπαν, ήταν: "να μας ακολουθήσεις να σε πάμε σε ένα όρμο απάγγιο". Ναυτικά μου φέρθηκαν για κάποιες ώρες, προς τιμή τους, και εγώ δεν είχα παράπονο. Και όταν έφυγα πράγματι αυτά, κάτι περιπολικάκια μικρά της Τουρκίας, βγήκαν έξω, με χαιρέτησαν. Είχαν χαρεί, ας πούμε, αλλά αναγκάστηκα, διότι δεν μπορούσες να αγκυροβολήσεις πουθενά στη Σαμοθράκη. Όσο πιο ψηλά βουνά είναι, να το θυμάστε αυτό, θα το λέω σε όλους, μακριά όταν φυσάει, μακριά από ακτές. Όταν πας στην Ικαρία κατεβάζει πέτρες, κοτρόνια. Μόλις απομακρυνθείς 3- 4 μίλια , δροσάρει, δεν κρεμάει ο καιρός. Πηγαίνοντας κοντά κρεμάει ο καιρός.

...Όπου έχει ψηλά βουνά σέρνει σπολιάδες, κατακρημνίζεται ο αέρας. Όπου έχει ψηλά βουνά μακριά από στεριές, εκεί έχουμε υποφέρει, έχω περάσει δύσκολες στιγμές, ωραίες, δόξα σοι ο Θεός.

...Κοίταξε να δεις, εγώ, έχω μια μενταλιτέ, να το πω, που μου έχει μείνει στο μυαλό από τους παλιούς δασκάλους καπεταναίους. Μου' λεγαν οι παλιοί καπεταναίοι: "να θυμάσαι Αντρέα, στη θάλασσα, δέκα φορές να σκέπτεσαι και μία να πράττεις. Ό,τι είναι να κάνεις θα το έχεις σκεφτεί και θα το έχεις ξανασκεφτεί, γιατί η θάλασσα δεν συγχωρεί λάθη, δηλαδή θα έχεις πολύ σύνεση σε αυτό που θα κάνεις, δέκα θα σκέφτεσαι και μία θα πράττεις. Δεν θα λες τώρα το αποφάσισα, τώρα το θέλω, τώρα θα το κάνω. [...] Γιατί την ώρα που θα το κάνεις αν το έχεις αποφασίσει λάθος, κλάφτην την θάλασσα, δεν συγχωρεί, και ο μάστορας της θάλασσας ακόμα δεν εβρέθη, ούτε θα βρεθεί". Αυτό το λέω τώρα που είμαι στο ναυτικό με τη βούλα. Δεν μαστορεύεται η θάλασσα. Είναι ένα γνωμικό παλιών καπεταναίων Ελλήνων, ότι ο μάστορας της θάλασσας ακόμα δεν εβρέθη, είναι πολύ σημαντικό...

...Άρα λοιπόν, εγώ κατάλαβα στην ζωή μου ότι πρέπει να είμαι πολύ συνετός. Καλύτερα, λέει, να σε πουν στην αρχή φοβιτσιάρη, τρόπον τινά, ή δειλό, παρά θρασύ, γιατί θα σου φέρει ατύχημα η θάλασσα. Δόξα τω Θεώ, τόσα χρόνια μέσα στα βαπόρια, είχα 32 χρόνια μέσα στο φυλλάδιο, 32 χρόνια ταξιδεμένα, δεν άνοιξα μύτη, δεν γρατζούνισα σκάφος, δεν έκανα ζημιά, δεν έσπασα κάβο. Τα πρόσεχα, τα φρόντιζα, που λένε. Το βαπόρι είναι μια ψυχή, πρέπει να το φροντίζεις...»
ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΣΕΛΙΔΑ ΤΟΥ ΠΟΛΕΜΙΚΟΥ ΝΑΥΤΙΚΟΥ

(του Ι. Παλούμπη, αποσπάσματα κειμένου από το περιοδικό Περίπλους, 20 (1997), Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος)

Στις 29 Νοεμβρίου 1995 το Υπουργείο Πολιτισμού με την υπ' αριθ. πρωτ. ΥΠΠΟ/ΔΙΛΑΠ/Γ/Β/4608 1/3225 απόφαση του απεδέχθη τη δωρεάν διάθεση του εκπαιδευτικού πλοίου «Ευγένιος Ευγενίδης» από το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας. Την αυτή ημέρα με την υπ' αριθ. πρωτ. ΥΠΠΟ/ΔΙΛΑΠ/Γ/Ι/- 55414/3939 απόφαση του το Υπουργείο Πολιτισμού παρεχώρησε τη χρήση του Ε/Π «Ευγ. Ευγενίδης» στο Ναυτικό Μουσείο της Ελλάδος.

Των δυο αυτών αποφάσεων, που ασφαλώς ανοίγουν μια νέα σελίδα στη ζωή του πλοίου, είχε προηγηθεί μια θλιβερή περίοδος παροπλισμού τεσσάρων περίπου χρόνων στο λιμάνι της Ζέας. Κι όμως, σε πείσμα του καιρού, το σκαρί συνέχιζε να λικνίζεται στη μπουκαδούρα του προλιμένα της Ζέας. Οι κομψές γραμμές δεν έχαναν την ευλυγισία και τη λεπτότητα τους και ξεχώριζαν ανάμεσα στις βαρυφορτωμένες και κοντόχοντρες σύγχρονες θαλαμηγούς με μια φινέτσα που απέπνεε την αρχοντιά και την ευγένεια ενός ένδοξου παρελθόντος.

Στην αρχή του σημειώματος αναφέρθηκε με ποιες συνθήκες το σκάφος περιήλθε στην κατοχή του Υπουργείου Πολιτισμού και πώς παραχωρήθηκε η χρήση του στο Ναυτικό Μουσείο Ελλάδος με στόχο την αναπαλαίωση και συντήρηση του σκάφους και τη μετατροπή του σε μουσειακό και εκθεσιακό

χώρο. Στόχος φιλόδοξος, αλλά όχι ακατόρθωτος εάν κάποιος μαικήνας στεκόταν πίσω απ' το όλο εγχείρημα. Δυστυχώς, το Υπουργείο Πολιτισμού, παρ' όλη την πανθομολογούμενη καλή του διάθεση δεν μπορεί να εκληφθεί ως μαικήνας και τα διατιθέμενα ποσά, σημαντικά μεν, δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ικανά για την αναβάθμιση και μετατροπή του σκάφους.

Ο Πρόεδρος και τα μέλη του Διοικητικού Συμβουλίου του Ναυτικού Μουσείου εβοηθήθηκαν από επιτροπή ειδικών τεχνικών Αξ/κών που διατέθηκαν από το Γενικό Επιτελείο Ναυτικού. Το αποτέλεσμα ήταν ένα σύνολο προδιαγραφών που εστάλη σε διάφορα ναυπηγεία, από τις απαντήσεις των οποίων προκρίθηκε ο μειοδότης εργολάβος των απαιτουμένων εργασιών.

Λόγω της στενότητος των διατιθεμένων πιστώσεων ο στόχος που ετέθη ήταν:
Έλεγχος και επίτευξη υδατοστεγανότητας
Στοιχειώδης μηχανολογική υποστήριξη της λειτουργικότητας του σκάφους εν όρμω.
Αναβάθμιση της εξωτερικής εμφάνισης.